Ozan Ali RESUL

Seyit Ali Dedenin Büyük oğlu olan Derviş İsmail Dedenin Kızı Makbule ananın oğludur. 1956 yılında Erzincan’ın Tercan ilçesi Ilısu (Çerme) köyünde doğdu. İlkokul mezunu, 13 yaşından beri şiir yazıyor. Âşık Davut Sulari’den çok etkilenmiş. Tanrı doğa insan sevgisini, Anadolu âşık geleneğine uygun olarak şiirlerinde ve deyişlerinde ifade ediyor. 2005 yılında aramızdan ayrılan ozan arkasında Barış ve sevgi ana teması olan 600 kadar şiir bıraktı. Ozan Gülşeref Sezer’in kardeşi Ozan Şinnaz Sezerin abisi olan Ali Resul’un şiirleri kısa zamanda teyzesinin oğlu olan Ezeli Doğanay Tarafından kitap haline getirilecektir.

1.
Beni benden alır idi cehalet
Canım öğretmenim sen olmasaydın
Ne kadir bilirdim nede adalet
Canım öğretmenim sen olmasaydın

Karga gibi leşten leşe konardım
Can alıcı kuşlar gibi yanardım
Kaledem mürekkep zehir sanırdım
Canım öğretmenim sen olmasaydın

İşte Cumhurriyet işte özgürlük
Hak hukuk adalet eşitlik birlik
Gitmezdi gözümden karanlık körlük
Canım öğretmenim sen olmasaydın

Bir öğretmen geldi benim köyüme
İnsanlık öğretti ağa beyime
Çağdaş uygar olmak benim neyime
Canım öğretmenim sen olmasaydın

Resuli’im uykulardan uyandı
O an al bayrağım bir dalgalandı
Doktor doktor değil belki çobandı
Canım öğretmenim sen olmasaydın

2. OLURDUM

Sevseydi canımı böyle
Aşığı mestan olurdum
Efkâr ile feyad ile
Dillere destan olurdum

Var git oyala sen seni
Toprağa katarsın teni
Eğer bilseydim ben beni
Eveli insan olurdum

Keşke dengini bulaydın
Ya bulaydın ya öleydin
Gülüm gülşanım olaydın
Bağ ile bostan olurdum

Elden ele tutulsaydım
Bu meclisten atılsaydım
Kötülüğe katılsaydım
Elbet ki pişman olurdum

Aliresul gelmeseydi
Kadir kıymet bilmeseydi
Aşkı mecaz olmasaydı
Ben sana düşman olurdum

3. GİTTİ

Bilmem neyleyeyim bomboş kafayı
Var idi fırsatım tez elden gitti
Yıllar yılı çektim ben bu cefayı
Baharı düşledim yaz elden gitti

Ben hüner bilirdim ele bakmaya
Çok uğraştım şu benliği yıkmaya
Kanaat etmedim yağsız lokmaya
Ben çoğu ararken az elden gitti

Bir zamanlar gün eylerdim günümü
Bilemedim unvanımı ünümü
Artık şimdi görmez oldum önümü
Geldi ihtiyarlık göz elden gitti

Deli gönül inim inim inlerdi
Her geçen geçene derdin söylerdi
Ben sohbet edince meclis dinlerdi
Şimdi para etmez söz elden gitti

Resuli der sivrisinek yaradı
Gelen günler geçen günü aradı
Popçu topçu melodiler türedi
Cümbüş caz yüzünden saz elden gitti

4. ÜLKEM

Eğilip öpseydim topraklarını
Senden başka cenet varmıdır ülkem
Koklasam o güzel yapraklarını
Senden başka cenet varmıdır ülkem

Akarsularından bire bir yudum
Mis kokan dağların olsun umudum
Canıma can veren vatanım yurdum
Senden başka cenet varmıdır ülkem

İzzettin ikramın mertliğin hakkın
Kadir kıymet bilen o yüce halkın
Bedenim uzaktır ruhum çok yakın
Senden başka cenet varmıdır ülkem

Tabiat nakşını vermiş boluya
Hamd’ü sena ettim rabbim uluya
Canım feda olsun Anadoluya
Senden başka cenet varmıdır ülkem

Yıkılsın gurbettin düzeni çarkı
İnsanın robottan kalmamış farkı
Neylerim Doları neylerim Markı
Senden başka cenet varmıdır ülkem

Resuli der bilsen can ile canan
Vatan aşkı ile tutuşup yanan
Hayalin gözümde Yusuf’u Kenan
Senden başka cenet varmıdır ülkem

5. UĞURCAN

Daimi babanın hak yadigârı
Benzersin goncaya güle uğurcan
Her zaman beraktır aşkın pınarı
Kaptırma özünü sela uğurcan

Kuranı sezenler İncil yazanlar
Enel hakkı diyen gerçek ozanlar
Her daim bu yolun sahibi onlar
Zahirden çekerler çile uğurcan

Aşka değenlerin bilmem suçu ne
Sabreyle gönül der çeker içine
Mubarek elleri değmiş saçına
Dokunma zülfünden tele uğurcan

Esti sam yelleri gül yaralandı
Bir fidan uğruna gül parelendi
Karanlık üstüne gün aralandı
Yas oldu âleme ele uğurcan

Resuli’yem ilim irfanım haktan
Ben bir zerre idim var etti yoktan
İcazet almışım o nesli paktan
İkrar zikir ettik dile uğurcan

6. ULU KASIM DEDE

Bende bu yayladan yola çıkmışım
Seyit Kasım Dede şahidim olsun
Nefsi amareyi yakıp yıkmışım
Seyit Kasım Dede şahidim olsun

Ben bir zerre idim bir derya oldum
Bahri umanlara karıştım doldum
İlahi aşk ile gerçeği buldum
Seyit Kasım Dede şahidim olsun

Varlığı benliği attım kenara
Tahammül eyledim dikene hara
İkrar aldım verdim ulu haydara
Seyit Kasım Dede şahidim olsun

7. ÖZLEDİM

Bıraksalar döneceğim köyüme
Reha veren çiçekleri özledim
Yalanlı dolanlı gurbet neyime
Yaşam için gerçekleri özledim

Beyhude sevmişler serveti malı
Hırsa kapılmışlar harun misali
Göğermiş ekinler yeşermiş dalı
Tarladaki yemlikleri özledim

Çocuk gibi çimenlerde oynayan
Mis kokulu havasından doymayan
Ocaklarda şakır şakır kaynayan
Ben o isli delmikleri özledim

Fırat nehri bu yıl coşkulu akar
Kuzular meleşir koyunlar bakar
Şu asık suratlar bağrımı yakar
Düğün bayram şenlikleri özledim

Resuli der korkarımki düş ola
Umutlarım uçup gide kuş ola
Bu hasretlik gözlerimde yaş ola
Neşe veren yürekleri özledim